LEPRA; BESTAAT DAT NOG?!

Matthias en ik ontmoetten elkaar ruim een jaar geleden. Ik herinner me hem als een goedlachs ventje, die zich verplaatste met behulp van krukken. Hij had namelijk geen tenen. Matthias was een jongen van de straat, vaak te vinden met een groep jongens die voor elkaar opkwamen en verkregen geld of voedsel deelden. Op dat moment kon ik hem nog geen zorg bieden en dus moest ik geduld hebben. Maar vergeten deed ik hem nooit…

Drie weken geleden kwam ik Matthias weer tegen, nu met maar één kruk die inmiddels verkort was (totaal versleten!), toen ik door een ander gedeelte van de stad scheurde op mijn geliefde brommer. En ineens gebeurde alles in een stroomversnelling! Een uurtje later had hij op maat gemaakte slippers en nieuwe krukken.

Vanaf toen kwam hij elke dag om 9.00u ‘s ochtends voor wondverzorging. Hij heeft een enorm gat in zijn hiel en bij zijn andere voet een wond waar ooit zijn grote teen zat. Toen ik foto’s liet zien aan vrienden hier, attendeerden zij mij op het feit dat het weleens lepra zou kunnen zijn. Ik kan me wel beelden herinneren van leprazending.nl in Indonesie of de Filipijnen, maar hier in Burundi?!

We nodigden een NGO uit dat zich inzet voor leprabestrijding en tuberculose en zij kwamen op bezoek, toen Matthias bij mij thuis was voor wondverzorging. De NGO geeft de medicatie en verbandmaterialen gratis en laat Matthias ook testen op tuberculosis.

Op een dag kwam hij niet opdagen en ben ik naar hem op zoek gegaan. Hij was lijm aan het snuiven toen ik hem aantrof, met een groep jongens,  en gooide snel het flesje weg toen hij me zag… Dat was het moment dat ik besloot dat medicatie innemen en op de straat leven echt niet ging werken. En hoewel het mijn plan niet was om kinderen permanent in het Embrace huis te doen laten wonen, heb ik een uitzondering gemaakt voor Matthias…

En wat een schitterend ventje is hij! Hij woont nu al sinds 13 februari daar en doet zijn best om te leren om in een huis te wonen. Dieudonné, de jongeman die voor de kinderen zal zorgen, leert hem om netjes dingen te vragen of hoe hij zich behoort te gedragen. En dit gaat bijzonder goed!

Vorige week zijn Matthias en ik, op de brommer,  samen naar de stad geweest voor medische zorg en toen heeft hij zijn toenmalige vrienden opgezocht, maar gezegd dat ie echt niet meer terug komt naar de straat! Haha!

Bidden jullie mee voor zijn gezondheid? De kuur voor lepra duurt één jaar lang, dan is hij genezen, maar daar komen zijn tenen niet mee terug natuurlijk… Ik ga kijken of ik stevige aangepaste schoenen kan regelen zodra zijn wonden zijn genezen.

En ik hoop dat hij binnenkort samen met Kenny aan ‘groep 3’ kan beginnen vanuit ons huis, zodat hij kan leren lezen en schrijven en weer hoop voor de toekomst krijgt!