Malaria

Volgens de World Health Organisation (WHO) overlijden elk jaar 400.000 mensen op het Afrikaanse continent aan malaria. In Burundi horen we ook regelmatig het woord ‘malaria’ voorbij komen; mensen worden er goed ziek van! Elk jaar overlijden er 110 mensen per 100.000 inwoners (Burundi heeft 11 miljoen inwoners). Vaak zijn dit kinderen onder vijf jaar en zwangere vrouwen .

Preventief medicatie slikken is niet goed voor je lijf op de lange termijn. Daarom moet men gewoon snel naar de dokter rennen zodra er hoge koorts optreed, je een bittere smaak in de mond proeft, hoofdpijn hebt enz. Na een klein prikje in de vinger, wijst een druppeltje bloed uit of je al dan niet malaria hebt. En dan meteen aan de kinine over het algemeen. Da’s echt een paardenmiddel; je hoofd gaat er van suizen en je kan geen geluid verdragen… maar je hebt geen keus; zeven dagen lang behandeling!

Geen keus? Daar dachten Blaise en Elizabeth anders over!

Elizabeth, elf jaar oud, troffen we heel ziek thuis aan bij een ‘home visit’, drie dagen voor de Kerst. Meteen naar een kleine kliniek gebracht en ze moest direct aan het infuus. Drie dagen later was ze alweer een stuk beter en afgesproken werd dat ze thuis verder zou gaan met de behandeling, maar dan in tabletvorm. Zo gezegd, zo gedaan. Dacht ik…

Blaise, een jongen van de straat, kwam met een gigantisch hoge koorts aan, zweette verschrikkelijk; hij vertelde me dat het malaria was. Mensen die  vaker malaria hebben gehad, herkennen het vaak snel. Hij startte een tablet kuur, sliep bij mij thuis op de veranda, maar weigerde te eten. Ook het innemen van de tabletten kostte heel wat moeite. De eigenwijze tiener dacht dat een paracetamolletje afdoende was. Hij besloot weg te lopen, maar niet ver buiten de poort werd hij duizelig en viel. Toen had hij door dat hij toch best ziek was, kwam terug  en maakte de kinine kuur van zeven dagen af.

Terug naar Elizabeth. Omdat haar broertje kiezen moest laten trekken, kwamen we drie weken later, bij haar thuis. We troffen haar aan op een mat voor het huis. Weer malaria! Weer naar de kliniek. Het medisch personeel daar, was er zeker van dat ze haar kuur thuis niet netjes had afgemaakt. Grrrrr! Nu moet ze dus zeven dagen aan het infuus. En moet ik elke dag langs om eten te brengen en te checken hoe het gaat… En dan hebben we het nog niet eens over de ziekenhuiskosten.

Ik ben op dit moment een boek aan het lezen. Het heet ‘When Helping Hurts (how to alleviate poverty without hurting the poor and yourself)’. Ik hoop dat het me gaat helpen. Helpen is helemaal niet zo simpel! Er is een hoop geduld en wijsheid nodig in situaties zoals deze. Hoe kan het dat de volwassenen in Elizabeth’s huis niet hebben opgelet? Weten ze niet hoe belangrijk het innemen van de medicatie is? Of kan het ze niet schelen? Wat hadden de gevolgen geweest als Blaise zijn kuur niet had afgemaakt? Een grotere kans dat de malaria parasiet resistent wordt tegen de kinine? Meer mensen geinfecteerd en hoe zou het met Blaise zijn afgelopen?

Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Maar situaties zoals deze, zetten me wel aan het denken.

Malaria. Wat is de mug, de meuzik (vooral in de derde wereldlanden) een verschrikkelijk beest! Armoede. Kinderen, zoals Elizabeth en Blaise zijn het waard, dat we er alles aan doen om hun levensstandaard te verhogen en hun hoop geven voor de toekomst! Helpt u mee?