Inmiddels woon ik bijna negen jaar in Burundi. In deze tijd ben ik maar twee keer bestolen van mijn telefoon en één keer is er 30 euro uit mijn tas gehaald toen ik wonden aan het verzorgen was. Je beseft dit niet vaak, maar eigenlijk kan ik hier heel dankbaar voor zijn. In dit arme land kunnen mensen in hun radeloosheid gemakkelijk over gaan tot stelen.

Een vriend was onlangs beroofd toen gewapende mannen het restaurant binnen kwamen en alle telefoons en geld afnamen van de mensen die daar heerlijk zaten te eten. Het mooiste was dat één van de overvallers hem bemoedigde en tegen hem zei: “Wees sterk…” Om maar aan te geven dat het voor iedereen moeilijke tijden zijn! Haha!

Kenny deelde zijn ziekenhuiskamer met een jongen van veertien jaar oud.  Hij is geopereerd aan een botontsteking in zijn onderbeen. Een aardige jongen. Hij moest met school stoppen vanwege zijn been en kwam naar de hoofdstad om op zoek te gaan naar medische hulp.

Nu had ik onlangs mijn rugtas in hun kamer laten staan. De kamer van de vader van Kenny, de jongen die voor hun kookt en wast en de twee jochies. Er vanuit gaande dat ze allemaal wel te vertrouwen waren na een maand van veel tijd samen doorbrengen…

En toen kwam ik er achter! 70 euro was weg!! Dat geld had ik die avond ervoor van een Nederlander gehad. Na er een tijdje over nagedacht te hebben en me toch wat rot te hebben gevoeld, wist ik bijna zeker dat het gestolen moest zijn in de ziekenhuiskamer.

Ik besloot de vader van Kenny in vertrouwen te nemen en vroeg of hij zijn ogen en oren open kon houden. De volgende dag kwam de aap uit de mouw.

De veertienjarige jongen was ‘s ochtends het ziekenhuis uitgelopen en had de 70 euro  gewisseld naar Burundese franken en dit alles verstopt in een rolletje verband. Gelukkig had de vader van Kenny het gevonden.

Sindsdien zijn er vele gesprekken gevoerd over vergeving, over de Vader die de verloren zoon weer in liefde ontving en over keuzes maken in het leven. Hij stelt veel vragen over Jezus en vond onze getuigenissen erg interessant. Ik hoop dat ook hij, voor hij het ziekenhuis verlaat een keuze zal maken om de liefde van Jezus aan te nemen, de vergeving te accepteren en God zal volgen voor de rest van zijn leven!

Nawoord

17 November 2017 — Gisteravond zijn drie Embrace leden langs geweest in het ziekenhuis. Met elkaar hebben ze getuigenissen gedeeld en over God’s liefde, trouw en vergeving gesproken. Daarna hebben ze met elkaar gebeden en heeft hij (plus de jongen die voor hen zorgde!) zijn hart aan de Heer gegeven! Wat een prachtig einde van de tijd in het ziekenhuis! Hij heeft niet alleen medische zorg ontvangen, maar ook zorg voor zijn hart! God’s plannen zijn hoger en dieper dan onze plannen en ideeën. Vandaag is hij terug gekeerd, samen met Béni van het Embrace team, naar zijn familie in het binnenland van Burundi. Bid voor hem dat hij zijn geloof en hoop zal vasthouden!